Beknopte dienstnota's van de dag

• Ben het afgetrapt in Vilvoorde. Markske en Mietje nemen over. Om eerlijk te zijn, ik was het burgemeesterschap reeds lang beu. Ik heb het indertijd ook maar opgenomen om de plaatselijke CVP-afdeling een plezier te doen. Maar u kunt zich ongetwijfeld voorstellen dat na een carrière waarin ik jarenlang met de groten der aarde aan tafel heb gezeten, het me een beetje moeilijk viel mij te concentreren op gemeentelijke besluiten omtrent het plaatsen van nieuwe bloembakken of het verordenen van afvalscheidingsmaatregelen. Sossen zijn daar blijkbaar beter in, zich bezighouden met kleinschalig gelummel, want ik zie Louis en die Patrick Janssens wel plezier hebben in hun respectieve burgemeestersjobs. Voor u lezers, is dit overigens heel goed nieuws: ik ga namelijk meer tijd besteden aan het schrijven van mijn memoires - en veel artikels op dit weblog zijn in feite uittreksels hieruit.

• De Scheve Palingvisser boekt vooruitgang. Na meer dan een week zwijgend aan een tafeltje tegenover Joelle en Didier gezeten te hebben in Hertoginnedal, zijn die laatste twee al ettelijke kilo's vermagerd. En ook al is Joelle geen twintig meer, de groeven in haar gezicht beginnen er nu uit te zien als de buidelzakrimpels van een Tasmaanse boskangoeroe. Het is echt maar een kwestie van tijd.

• Over Louis en Patrick Janssens gesproken: het zit er blijkbaar bovenarms op tussen die twee. Sossen, denk aan mijn advies: laat Janssens opnieuw verkiezingsaffiches ontwerpen en maak Louis bijvoorbeeld voorzitter. En laat Caroline Gennez nog maar een paar jaar spaghetti-avonden organizeren.

• Ben gisteren in slaap gevallen tijdens het bekijken van de Zeverende Dag (en ik was anders nog maar net uit mijn bed gekropen). De formule - trommel wat politici op, laat ze elk een paar van hun voorgekauwde soundbites debiteren, doe een pseudo-cultureel strikje om het geheel en schakel voor het presenteerwerk een ervaren ouwe vos in met een jong schoon poepke ernaast - is niet geheel onverdienstelijk maar het programma was indertijd stukken beter met mij erin. Ik veronderstel dat het nu wat (omvangrijke) substantie mist.
  

Dienstmededeling

Ik post mijn artikels op http://jeanlucdehaene.blogspot.com - dit hier is mijn reserve-blogspot...

Een nieuwe fond-de-teint voor Belgie

Paars was een vergissing van de natuur. Een anomalie, een aberratie. De blinde vlek op het netvlies. Een zwevende rib.

Zonder dat anderhalve pond dioxinekieken en het gepruts van Sjarel Pinksteren was er zelfs nooit sprake geweest van Paars. Of Paars-groen. Of welke mottige schakering die zelfs Van Beirendonck niet zou opnemen in zijn nieuwste lijn ze ook maar wisten verzinnen om het stelletje afgebleekte parvenus dat ging regeren te omschrijven.

We hebben Sjarel indertijd dan maar terug naar Limburg gestuurd, waar hij geen kwaad kon. Ze moeten daar blijkbaar een soort reservaat voor fin-de-mislukte-carrieres openhouden, want de Velthoven Senior, de Gabriels en Steve Stevaar zitten daar ook ergens weg te teren.

Pak nu zo'n Stevaar, dat was zogezegd het grote stemmenkanon van de SP - de Rode Ridder die de armen, wezen, weduwen en bij uitbreiding de ganse Sociale Zekerheid ging redden alsook uit de klauwen houden van de liberalen. De Opper-Teletubbie. En ziet nu wat er van de sossen is geworden: een ineengeschrimpeld prutspartijke met als enige troost het besef dat ze nog steeds groter zijn dan de groenen; met als enige resterende politieke strategie het vanachter de coulissen sleuren van een paar schoon poepkens, die voor de schijnwerpers duwen en hopen dat dat de volgende keer meer stemmen gaat opleveren. Al goed dat Stevaar het nog geen tien jaar heeft weten uithouden, wie weet hoe groot de schade anders was geweest. Indertijd onder de Kop van Eynde of onder Louis was het allemaal geen waar geweest.

Met de Vlaamse liberalen hetzelfde liedje trouwens: dat houdt zich maar ledig met onophoudelijk intern gekrakeel en het defenestreren van de helft van het eigen ledenbestand, zijn ondertussen welhaast nog linkser van het centrum geschuifeld dan die onnozele Spiritisten, en zelfs na het bijeenharken van die amateurs van Vivant en het overlevende deel van het Liberaal Appel slagen ze er nog amper in de derde partij van Vlaanderen te worden. Dat ze dat dan vervolgens durven presenteren als een verkiezingsoverwinning, daar neem ik weliswaar mijn hoed voor af.

Het moge duidelijk zijn dat Paars enkel verliezers heeft opgeleverd.

Net als individuele personen moeten politieke partijen eerst zichzelf leren kennen en aanvaarden, alvorens ze kans maken een partner te vinden waarmee ze gelukkig kunnen worden. En sossen en liberalen zijn alletwee nu eenmaal voortbestemd om tweede viool te spelen. Ze hebben niet voldoende postuur om het volle gewicht van een regering op hun frele schouders te torsen.

Het besturen van het land zit daarentegen in ons DNA ingebakken. Met ons bedoel ik natuurlijk de christendemocratie - de CVP, pardon CD&V. Wij zijn klaar voor de volgende vijftig jaar. Ons zult ge geen doorwrocht proza horen debiteren over de gravitas van de macht. Wij zijn voortbestemd om te regeren en we doen dat graag en goed.

Paars zal de geschiedenis ingaan als een voetnoot, een eigenaardig interludium rond de eeuwwisseling, een politiek curiosium geinstigeerd door een misplaatst existentieel fin-de-siecle sentiment.

Ik heb dat allemaal van in het begin voorspeld, maar ik geloof dat de mensen toen even niet meer naar mij wilden luisteren indertijd, ze konden enkel aan die giftige kalkoenen en hormonenkoeien denken en het feit dat vetsmelter Verkest en familie als CVP-stemmer geboekstaafd stond.

Nu de kiezer gesproken heeft en er opnieuw schot is gekomen in de regeringsvorming, is het mij allemaal klaar. Het is definitief gedaan met die vloekende kleurencombinaties. Het land snakt naar een nieuwe, sobere en degelijke fond-de-teint: oranje-blauw is onafwendbaar!

Zo dacht ik toch, en mijn weekend was fantastisch begonnen, tot dat geniepig smeerlapke van een Elio mij gisteren opbelde. Hij zei mij dat oranje-blauw eigenlijk hetzelfde is als paars-geel.

Miljaar.

Hij wiens naam ik niet over mijn lippen krijg

Over de huidige premier hoort ge mij bijna nooit spreken. Niet op dit blog, en elders ook niet. Beschouw dit artikel als een uitzondering; ter verheldering als het ware. Zijn regering is er nu nog slechts één van lopende zaken, maar ook tijdens zijn twee legislaturen de voorbije acht jaar heb ik amper mijn mond opengedaan over de Eerste Minister.

Sterker nog, zijn naam komt nooit over mijn lippen. In de plaats heb ik het wel eens over het Blauw Konijn, Da Joenk, de Toscaanse Vogelschrik, de Spleet, het Bokalleke, de Paarse Rattenvanger, enzovoort.

En daar is allemaal een goede reden voor.

Ik heb het namelijk moeten beloven aan Jef Houthuys, terwijl hij zijn laatste adem aan het uitblazen was. Onder Jef heb ik mijn carrière gemaakt in het ACV - dat was in een tijd waarin verslenste zemeltrezen a la Luc Cortebeeck nog niet de dienst uitmaakten. Zoals Jef maken ze ze niet meer en ik heb indertijd dan ook dag en nacht de wacht gehouden op zijn sterfbed - het besturen van de natie kon wel even wachten. Wat Jef mij toen tussen twee koortsige rochelbuien in allemaal heeft toegeijld, dat kunt ge u niet voorstellen!

De mensen herinneren zich misschien nog dat hij dan heeft gesproken over die histories in Poupehan, maar Jef wist zoveel meer. Hij was twintig jaar lang op elke vergadering aanwezig geweest die ook maar een spat staatsbelang had. Elk politiek akkoord in die tijd is door zijn vingers gegaan alvorens het getekend werd. Hij kende alle politici van het land bij naam en voornaam, ook die van hun wederhelft, nakomelingen, minnaars en minnaressen.

En terwijl ik hem zo de laatste zorgen aan het toedienen was, wat lag te morrelen met zijn morfine of zijn kussen verlegde, siste hij me op een bepaald moment zachtjes toe: "Jean-Luc, ik ga u eens wat vertellen, maar ge moet mij één ding beloven: ga nooit aan dezelfde tafel zitten als Da Joenk. Spreek nooit zijn naam uit. Doe nooit affaires met hem. Schud nooit zijn hand. Supporter niet voor zijn favoriete ploeg..." en zo ging hij nog een tijdje door. Ik beloofde het hem allemaal, en een paar reutels later vertrouwde hij mij alles toe - alles wat hij wist, over de Belgische politiek, de politici, hun geheimen, schandalen, dubieuze affaires, alles! En zo beschikte ik ineens over een heel arsenaal aan overtuigende argumenten om toekomstige onderhandelingen naar mijn hand te zetten.

Maar ik ben mijn belofte nagekomen. Heb gezwegen over onze huidige premier. Heb hem angstvallig vermeden. Ontweek hem zoveel ik kon. En eigenlijk moet ik toegeven dat mij dat niet eens zo moeilijk viel.

Hoewel wij vóór die historie met Houthuys wel eens met mekaar klapten, hebben we namelijk vrij tegengestelde persoonlijkheden. We zijn eigenlijk elkaars antipoden in de Vlaamse politiek, zowel qua inhoud als stijl. Hij zaagt gedurig over de invloed van vakbonden en andere belangenverenigingen, terwijl ik zowat een éénmansdrukkingsgroep op mijn eigen ben. Hij spendeert zijn vakanties altijd in Italië, terwijl ik het niet zo hoog op heb met die uiteengerekte deegballen-met-saus-op die ze daar laten doorgaan voor avondeten. Hij verplaatst zich bij voorkeur per velo, ik per Mercedes. Hij is de beste maatjes met Tony Blair, terwijl ik dat uitgelopen stuk poedelbakkes niet kan rieken of zien. En ga zo maar door.

Guy - bij hoge uitzondering spreek ik uw voornaam hier nu uit - laat ons geen woord tegen elkaar blijven zeggen. Steek de straat over, moest ge mij dreigen te kruisen. Neem het niet persoonlijk op, maar we zijn gewoon niet voor mekaar gemaakt.

Beknopte dienstnota's

• Onze nationale inktpissers, ik kan er niet van over. Om hun dagelijks verschijnend stuk papierverspilling gevuld te krijgen, wringen ze zich tegenwoordig ofwel in de raarste bochten, ofwel pikken ze gewoon wat elders al eerder - en beter - is gezegd geweest: sossenvod De Morgen en crypto-tjsevenblad De Standaard publiceren wollig proza over de Rompuy, diens discrete onderhandelingsstijl en zijn vorderingen in het formatieberaad - dit terwijl ge hetzelfde maar dan een stuk kernachtiger dagen geleden al op dit eigenste weblog hebt kunnen lezen.

• Wilfried beaamt in zijn manier van spreken wat ik eergisteren hier ook al heb trachten aanbrengen: Yves is een toffe gast, maar niet bepaald het Genie van de Lage Landen.

• Net zoals iedereen ben ik zwaar het hart in van het heengaan van Luciano. Ik ben nooit geheel vertrouwd geweest met zijn muzikaal œuvre, maar ik heb menige gezonde varkenskotelet met hem gedeeld tijdens allerhande officiële staatsbanketten. Een joviale typ met een ijzersterke fysiek - zo dacht ik toch - hij deed mij wat aan mezelf denken.
  

Elio et moi

Gisteren werd ik opgebeld door Elio di Rupo:

"Hein Jean-Luc, comment ça va? On doit parler."

- Bon, Elio, keskesé?

"Ik ga probeer in de Vlaams te klap, om te oefen."

- Très bien, alors moi je reste parler en Français, pour la balance du pouvoir, nespa?

"Ik denk oplossink te hebben voor crisis van de politiek"

- Bon, j'écoute.

"Ik oewil de MR en sukkels van Ecolo graak in volgende regerink, gaat choet zijn voor PS in volgende verkiezink - dat enig twee partijen zijn die stemmen afpak van ons en ik denk coalitie asymmetriek hen duur te staan gaat kom. Vlaamse groen en sos moet in oppositie blijf, Joelle en CDH kan mij niet skeel want is prutsparti. Is maar 1 probleem: Ecolo ziet NVA niet graak. Ik, beetje geniep, heb Ecolo beloof met CD&V te bemiddel om NVA eruit te gooi."

- Mais enfin Elio, ce sont notre partenaires de cartel, ça ne va pas comme ça hein!

"Allez Jean-Luc, laat ons spreek. Het zou al choet zijn moest ge blaaskaak alleen buitensmijt. Dat geste symboliek kan den Ecolo al overtuich denk ik."

- ... ah, tu veux dire notre tête de bébé, Bart De Wever?

"Ja,ja! Als ge die buitensmijt, ik beloof als tegenprestatie Flahaut eruit te gooi."

- mmmh...

"Beloof Flahaut nooit meer minister! Zelfs geen chef van kabinet!"

- Tu demandes trôp beaucoup, Elio, Bart est un homme important avec un poids énorme dans le procès des décisions dans notre cartel et il est aussi un peu un canon electoral, hein!

"Alors, ik gooi ook Daerden bij, die zatlap nooit meer goede post krijg!"

- Mais j'aime bien ce type, en effet!

"Jean-Luc! Gij moeilijke onderhandelaar zijt! Alors, doe eens een effort!"

- On ne m'appelle pas le Bulldozeur pour rien, hein!

"Kom, zeg nu eindelijk wat ge wil, dan we kunnen spreek opnieuw. Er moet iets zijn dat we kunnen regel. Ik heb niet alle tijd van wereld!"

- Mhh, donc, keske tu dis de ceci: tu te débarasse de Laurette. Je dis Bart de fermer sa gueule et après ça, on est égal.

"..."

- Elio, t'es encore là?

"..."

- Bon, je suis chemin.

Beauty and the Beast

Gazettevullers, neem akte.

Wat ik u nu ga vertellen, gaat ge hier voor het eerst gelezen hebben. En zeg later niet dat ik het u niet voorspeld heb.

In 2011, ten laatste 2015, heeft België zijn eerste vrouwelijke premier. Ik zeg België, want aangezien het meer dan twintig jaar duurt om iets simpels als een kieskring op te splitsen, zal het land zelf ongetwijfeld nog niet direct uiteenvallen - toch niet deze eeuw.

Ik heb het natuurlijk over Inge Vervotte. Inge heeft een grootse politieke carrière in haar genen. En het zit er dik in dat ze na pakweg twee legislaturen als premier vervolgens gaat voorgedragen worden voor de post van Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties. Onbegrensde mogelijkheden heeft Inge. Ik kan het weten, want ik heb haar al jaren onder mijn hoede.

Om een en ander te verduidelijken wil ik even teruggaan in de tijd. Theo Lefèvre. Leo Tindemans. Wilfried Martens. Als de CVP één historisch pijnpunt heeft, dan is het wel haar Oedipuscomplex. De vadermoord. Ikzelf ben het op tijd afgetrapt en heb de eer aan mezelf kunnen houden, hoewel mij geheel niks te verwijten viel (iets wat van die onbespoten paljas van een Sjarel Pinksteren niet bepaald gezegd kon worden). Zelfs bij mindere goden trad het fenomeen op: Johan Van Hecke, dat stuk wannabe Wilfried Martens, prematuur geëlimineerd. Stefaan De Clerck - ofte Klef Stefke - net iets te laat uit zijn lijden verlost. En over Van Peel wil ik het geeneens hebben want ik heb die geconfijte ringbaardsmoel indertijd zelf nog buitengesmeten.

En nu staat Yves dus aan het roer. Ik wens hem alle succes toe en denk dat hij misschien geen onaardig premier gaat worden, maar laat ons wel wezen: in het rijtje Gaston Eyskens - Tindemans - Martens - Dehaene gaat geen Leterme bijgezet worden. Hij bedoelt het goed, maar of hij het ook kan?

Ons Oedipuscomplex kan als een soort middel tot natuurlijke selectie beschouwd worden en in die zin ongevaarlijk, ja misschien zelfs nuttig, maar het probleem voor een machtspartij als de CVP, nu CD&V, is dat het tevens de continuïteit van de partijleiding en het bestuur van het land in gedrang brengt. Moest ik bijvoorbeeld nog aan het roer hebben gestaan, ik had de verkiezingen van 2003 niet verloren. Maar ja, we hadden in de plaats Klef Stefke, die het presteerde om een vier jaar durende oppositiekuur om te zetten in een klinkende nederlaag en de partij opsolferde met nog eens vier jaar Paarse winterslaap - nooit gezien!

En dus zit ik al jaren te broeden om iets te doen aan die corrosieve vader-zoon relaties die de opvolging van onze leidersfiguren zo bemoeilijkt. Mijn conclusie is dat wij mannen altijd de grootste willen hebben, en dat er maar plaats is voor één grootste. De oplossing bleek dan ook ineens heel simpel: probeer de Y chromosomen eens uit de vergelijking te gooien; stoom een sterke vrouw klaar, en misschien kan zij de partijzeden opfrissen, in alle sereniteit vele jaren lang leiding geven en tegelijk een gezonde lange termijn visie uitdragen. Zo'n lange termijn visie moet er uiteraard in bestaan de CVP... pardon CD&V zolang mogelijk aan het bewind te houden!

En zo viel mijn oog - toen nog ietsje minder lodderig dan heden - bijna een decennium geleden op Inge. Het talent droop toen al van haar bevallige verschijning. Ze had het perfecte CV: jarenlang actief bij de Chiro, net afgestudeerd als sociaal assistent optie syndicaal werk en ophef makend binnen het ACV. Ik voelde mij direct gepakt door een overweldigend warm vadergevoel. Goed, ze was nog pril, een ongepolijste diamant, maar haar genie was net beginnen te ontluiken - de patroons bij Sabena zouden het snel voelen. Ik besloot haar terstond te adopteren - zij en niemand anders zou mijn politieke erfgenaam worden!

Onzen Tom is een slimme gast en ik zie hem graag, maar laat ons wel wezen, hij is niet bepaald het politieke beest dat een partij als de onze in het gareel kan houden. Zonder veel ophef te maken nam ik dus zo Inge onder mijn hoede - zoals de Romeinse keizers indertijd hun adoptiefzonen en -dochters klaarstoomden voor een publiek leven in de hoogste cenakels van de macht. Tijdens de Grote Paarse Winterslaap had ik tijd genoeg om die ruwe diamant langzaam maar zeker te beginnen laten schitteren. En ge hebt nog maar het tipje van haar ijsberg aan capaciteiten gezien. Wacht nog een paar jaar.

Let the Beauty and the Beast go!